فلاحت پیشه فریادگری نستوه؟
فریادرابرای نام ونان نخواسته ام؟
من فریادگری را ازشماهاآموخته ام؟
من درمکتب ایمان شما بزرگ شده ام؟
من به قدمهای استوارتان سوگندخورده ام؟
من سوگندخورده ام هیچگاه درخانه ملت سکوت نکنم؟
من وکالت رابرای سکوت نخواسته ام؟
من فریادرا برای نام ونان نخواسته ام؟
من درپس سکوت مخفی نخواهم شد؟
من ساکت نمیشوم؟من ازآن طرف شهرها من ازفرازکوههای دالاهو آمده ام؟
من ازطرف دلاورمردان سترگ زاگرس آمده ام؟
من ازطرف شیرزنان ودلاورمردانی که با چنگ ودندان وبا روح ایمان با دشمن جنگیدن آمده ام؟
من ازمیان رنج دیدگان آمده ام؟
من ازمیان آن دانش آموزانی که با جیب خالی وشکم گرسنه به مدرسه میروندآمده ام؟
من ازمیان فرهنگیانی که زاهدان شب وشیران روزندآمده ام؟
من سکوت راندیدن دردها،نه چشیدن رنجها،نپذیرفتن عهدهاوزیرپا نهادن قولهامیدانم؟
من ازمیان کشاورزن وکارگران رنج کشیده غرب کشورآمده ام؟
من رنج رنج دیدگان،تعهدروشنفکران،رشادت دلیرمردان،نجابت مادران،پشتکارکشاورزان،...دردوران کودکی با پوست وخون درک کرده ام؟
من با سختیهادراسلام آبادبزرگ شده ام؟من هرگزسفره ها ودستهای خالی زحمت کشان را فراموش نخواهم کرد؟زیرامن بارهاآنهارادیده ام؟
آری باخودعهدبسته ام تا روزی که درخانه ملت باشم،امانتداری متعهد،پیام رسانی معتقد،فریادگری مومن وخادمی فروتن باشم. با خودوخدای خودعهدبسته ام به اعتمادتان خیانت نکنم.
زیرا
بزرگترین گناه راخیانت به اعتماد مردم میدانم؟!
آنهم مردمانی که برای سربلندی این آب وخاک،این دین وفرهنگ عزیزترین،عزیزانشان داده اند.
نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد !